FAT to odbiór maszyny u producenta, SAT — odbiór na Twojej hali, na Twoim produkcie. Pominięcie któregokolwiek z nich to najczęstsza przyczyna sporów przy końcowej płatności.
FAT — Factory Acceptance Test
Test u dostawcy, przed wysyłką. Sprawdza, czy maszyna została zbudowana zgodnie z zamówieniem i osiąga zakładane parametry w warunkach laboratoryjnych.
- Kompletność — zgodność z listą dostawy i dokumentacją.
- Funkcje — cykl pracy, awaryjne zatrzymanie, obsługa błędów.
- Wydajność — osiągane cykle na minutę na próbkach dostarczonych przez klienta.
- Bezpieczeństwo — działanie osłon, skanerów, wyłączników.
Na FAT warto pojechać z osobą z utrzymania ruchu, nie tylko z zakupów. To moment, w którym najtaniej wychwycić błąd — poprawka na hali producenta kosztuje ułamek tego, co poprawka po instalacji.
SAT — Site Acceptance Test
Test po zamontowaniu na Twojej hali, na realnym produkcie i przy realnym zasilaniu oraz sprężonym powietrzu. Weryfikuje to, czego FAT sprawdzić nie mógł.
- Integracja — współpraca z istniejącym transportem i sterowaniem nadrzędnym.
- Wydajność w ciągu — praca w linii, nie w izolacji.
- Warunki lokalne — zapylenie, wilgotność, temperatura, wahania zasilania.
- Test ciągły — zwykle kilka godzin lub cała zmiana bez nieplanowanego przestoju.
Co zapisać w protokole
- Mierzalne kryteria akceptacji — konkretne liczby, nie „poprawna praca”.
- Warunki testu: produkt, format, obsada, czas trwania.
- Listę usterek z terminem usunięcia i wskazaniem odpowiedzialnego.
- Powiązanie płatności końcowej z podpisaniem protokołu SAT.
Najczęstszy błąd
Zapis „wydajność 20 cykli na minutę” bez określenia produktu, formatu i warunków. Przy zmianie kartonu na cieńszy albo przy innej wilgotności wynik potrafi się rozjechać, a spór staje się nierozstrzygalny. Kryteria akceptacji powinny opisywać warunki równie dokładnie jak liczby.
Jak prowadzimy odbiory, opisujemy w metodyce wdrożenia.
Zakres testów akceptacyjnych ustala umowa. Artykuł opisuje praktykę typową dla wdrożeń końca linii.
